Winterwonderland

Het avontuur lijkt mij altijd te vinden. Het zit overal, als je maar goed kijkt. Zoals vandaag toen ik het huis uit wilde. Geen makkelijke opgave: liftstoring, -3 graden celsius. Verpakt in mijn jas, sjaal, muts, handschoenen en plaid doe ik toch een poging. 

Ik bons op de deur van de lift, de monteur hoort me niet. Na nog drie keer proberen komt hij vermoeid naar boven. "O sorry, ik dacht dat je een irritante student was, maar nu zie ik het probleem", en zijn ogen dwalen af naar mijn rolstoel. Ik ben wel een irritante student, maar dát ziet hij dan weer niet. :) Samen gaan we naar beneden, zonder dat de lift eigenlijk al gemaakt is.

Onderweg vraag ik me af waarom ik hier in hemelsnaam aan begonnen ben. Waarom moest ik het huis uit? En waarom heb ik mezelf in hemelsnaam vanochtend opgemaakt; mijn ogen prikken. Mijn plaid is zwart, maar wordt als maar witter. Ik vraag me af hoe ik eruit zie, al kan het me eigenlijk weinig schelen want ik heb het koud.

Eenmaal aangekomen hoor ik: "Aah, daar hebben we onze sneeuwpop! Alleen je oranje neus mist nog." Nee, die is denk ik eerder rood... als clown. :P Na drie koppen thee kan ik me weer een beetje bewegen. Lachen terwijl je opgevouwen wordt is nog best een taak, maar ik heb heel veel gelachen.

De weg terug is minder erg, maar de Albert Heijn kom ik met mijn besneeuwde wielen niet in.

Gelukkig kreeg ik iemand zover om boodschappen vóór me te doen, terwijl ik bij de kassa wacht. Ik voel me een echte geluksvogel. Als Nancy de tas met boodschappen achterop hangt, heb ik het gevoel dat ik een kerstpakket heb gekregen, ook al heb ik die 7 dingen zelf op een lijstje geschreven en netjes afgerekend.

Eenmaal thuis kan ik beginnen aan mijn winterslaap en aan de grote stapel boeken die op me wacht. Het is hier heerlijk warm :) Echt genieten!