- En dan ben je er, Terneuzen. Dat is de eeuwige lopende grap.
Vorige week was ik er na het weekend net iets te lang blijven hangen en hoezeer ik dat ook zou willen, mijn agenda houdt daar geen rekening mee. Ik moest om 11:00 in Den Haag zijn. Met trillende vingers van angst opende ik de 9292 app om mijn reis te plannen. (Dat trillen kan overigens ook komen door het ontbreken van mijn fijne motoriek.)
Mijn grootste angst werd werkelijkheid. Ik moest om 5:45 opstaan om de bus van 7:01 te kunnen halen. Eigenlijk had ik 7:07 van gemaakt en daardoor hadden we hem ook nog bijna gemist. Nu moet ik er misschien wel bij vertellen dat mijn bijnaam Doornroosje is, en dat ik van vroeg opstaan nooit heel erg blij word.
"Het is toch niet normaal om zo vroeg op te moeten staan als je een afspraak in Den Haag hebt," klaagde ik tegen Jos. "Daarnaast moeten we ook nog twee bussen in en uit voordat we überhaupt een trein kunnen nemen. (Terneuzen schijnt wel een station te hebben, maar daar komt dus alleen maar goederenvervoer langs).
"Voor mij is het heel normaal," zei hij een beetje moeilijk kijkend omdat het zo vroeg was.
"Ik begrijp nu nog beter wat het betekent als de rest van Nederland geen rekening met je houdt en ik dacht toch echt dat ik daar al ervaring mee had vanwege mijn rolstoel," gaf ik toe.
Mijn huissleutel deed dienst als 'Handige Harry' om de plank in de bus los te krijgen. De buschauffeur stond er een beetje verdwaasd bij te kijken en hield begrijpelijkerwijs vooral de klok in de gaten.
Gelukkig kwamen we op tijd aan op treinstation Goes, veel te vroeg zodat we de trein zeker niet zouden missen. Daar hadden we ons absoluut geen zorgen over hoeven maken. De trein had 20 minuten vertraging. Daar kun je of heel chagrijnig van worden of je kunt besluiten dat het een goed excuus is voor een kop koffie. Dat laatste is echt beter voor je humeur, want vertraging in Zeeland is de normaalste zaak van de wereld.
Het was koud en wij wachtten op de trein. De warme koffie koelde in snel tempo af. Geen assistentie om me in de trein te helpen. Toen ik de assistentieverlening telefonisch om uitleg vroeg, kreeg ik het volgende te horen: "Nee, er staat inderdaad nog niemand, maar de trein vertraging en de assistentie staat met de auto in de file, dus als het goed is, is iedereen op tijd." Dat klinkt als een heus geluk bij een ongeluk.
Helaas was er 15 minuten later nog niemand en daar zagen we de trein al aankomen. Er bleef niet anders over dan heel hard naar de hoofdconducteur te racen en te smeken of dat hij me alsjeblieft mee wilde nemen. "Nou ja, nu maakt die vertraging ook niet meer uit," zei hij en zo mocht ik gelukkig toch mee.
- Binnenkort ook nog een stukje over de problemen die we tegenkomen als we dezelfde reis met de auto hadden willen maken...
Uiteindelijk kwam ik na 5 uur reizen nog helemaal fris en fruitig aan in Den Haag en was ik ook nog op tijd voor mijn afspraak. Het voelde als een overwinning.
"Is het makkelijker om de volgende keer met de auto te gaan?" vroeg ik Jos.
"Dat hangt er vanaf waar we naartoe willen," antwoordde hij enigszins cryptisch.
Vorige week was ik er na het weekend net iets te lang blijven hangen en hoezeer ik dat ook zou willen, mijn agenda houdt daar geen rekening mee. Ik moest om 11:00 in Den Haag zijn. Met trillende vingers van angst opende ik de 9292 app om mijn reis te plannen. (Dat trillen kan overigens ook komen door het ontbreken van mijn fijne motoriek.)
Mijn grootste angst werd werkelijkheid. Ik moest om 5:45 opstaan om de bus van 7:01 te kunnen halen. Eigenlijk had ik 7:07 van gemaakt en daardoor hadden we hem ook nog bijna gemist. Nu moet ik er misschien wel bij vertellen dat mijn bijnaam Doornroosje is, en dat ik van vroeg opstaan nooit heel erg blij word.
"Het is toch niet normaal om zo vroeg op te moeten staan als je een afspraak in Den Haag hebt," klaagde ik tegen Jos. "Daarnaast moeten we ook nog twee bussen in en uit voordat we überhaupt een trein kunnen nemen. (Terneuzen schijnt wel een station te hebben, maar daar komt dus alleen maar goederenvervoer langs).
"Voor mij is het heel normaal," zei hij een beetje moeilijk kijkend omdat het zo vroeg was.
"Ik begrijp nu nog beter wat het betekent als de rest van Nederland geen rekening met je houdt en ik dacht toch echt dat ik daar al ervaring mee had vanwege mijn rolstoel," gaf ik toe.
Mijn huissleutel deed dienst als 'Handige Harry' om de plank in de bus los te krijgen. De buschauffeur stond er een beetje verdwaasd bij te kijken en hield begrijpelijkerwijs vooral de klok in de gaten.
Gelukkig kwamen we op tijd aan op treinstation Goes, veel te vroeg zodat we de trein zeker niet zouden missen. Daar hadden we ons absoluut geen zorgen over hoeven maken. De trein had 20 minuten vertraging. Daar kun je of heel chagrijnig van worden of je kunt besluiten dat het een goed excuus is voor een kop koffie. Dat laatste is echt beter voor je humeur, want vertraging in Zeeland is de normaalste zaak van de wereld.
Het was koud en wij wachtten op de trein. De warme koffie koelde in snel tempo af. Geen assistentie om me in de trein te helpen. Toen ik de assistentieverlening telefonisch om uitleg vroeg, kreeg ik het volgende te horen: "Nee, er staat inderdaad nog niemand, maar de trein vertraging en de assistentie staat met de auto in de file, dus als het goed is, is iedereen op tijd." Dat klinkt als een heus geluk bij een ongeluk.
Helaas was er 15 minuten later nog niemand en daar zagen we de trein al aankomen. Er bleef niet anders over dan heel hard naar de hoofdconducteur te racen en te smeken of dat hij me alsjeblieft mee wilde nemen. "Nou ja, nu maakt die vertraging ook niet meer uit," zei hij en zo mocht ik gelukkig toch mee.
- Binnenkort ook nog een stukje over de problemen die we tegenkomen als we dezelfde reis met de auto hadden willen maken...
Uiteindelijk kwam ik na 5 uur reizen nog helemaal fris en fruitig aan in Den Haag en was ik ook nog op tijd voor mijn afspraak. Het voelde als een overwinning.
"Dat hangt er vanaf waar we naartoe willen," antwoordde hij enigszins cryptisch.
Reacties
Een reactie posten