Amber Bindels

- En dan ben je er, Terneuzen. Dat is de eeuwige lopende grap. Vorige week was ik er na het weekend net iets te lang blijven hangen en hoezeer ik dat ook zou willen, mijn agenda houdt daar geen rekening mee. Ik moest om 11:00 in Den Haag zijn. Met trillende vingers van angst opende ik de 9292 app om mijn reis te plannen. (Dat trillen kan overigens ook komen door het ontbreken van mijn fijne motoriek.) Mijn grootste angst werd werkelijkheid. Ik moest om 5:45 opstaan om de bus van 7:01 te kunnen halen. Eigenlijk had ik 7:07 van gemaakt en daardoor hadden we hem ook nog bijna gemist. Nu moet ik er misschien wel bij vertellen dat mijn bijnaam Doornroosje is, en dat ik van vroeg opstaan nooit heel erg blij word. "Het is toch niet normaal om zo vroeg op te moeten staan als je een afspraak in Den Haag hebt," klaagde ik tegen Jos. "Daarnaast moeten we ook nog twee bussen in en uit voordat we überhaupt een trein kunnen nemen. (Terneuzen schijnt wel een station te hebben, ma...

Het was koud en het begon nog harder te waaien toen de trein kwam binnenrijden. Toch was ik blij, want het was zo'n intercity waar ik met de rolstoel ook in de coupé kan zitten. Dat betekent extra veel warmte. Ik ben de eerste die in de trein wordt gezet. Na mij komt er een hele stroom mensen binnen waar ik eigenlijk niet naar omkijk. Aan de andere kant van het gangpad gaat een man zitten. Hij val t me wel op omdat hij een hondje bij zich heeft, een kortharig, mooi, zwart hondje. Hij dirigeert zijn hondje om op de plek naast het raam te gaan zitten en gaat zelf op de stoel ernaast zitten. Inmiddels heb ik mijn boek ingeruild voor mijn trillende telefoon en beantwoord ik wat appjes. Dan kijk ik op en valt het me op dat de man die naast me zit, huilt. Hij ziet dat ik hem zie. Wij kijken elkaar aan en zeggen niets. Hij heeft rood doorlopen ogen. Ik zie dat een andere man die in de buurt zit, het ook is opgevallen. "Gaat het wel?" besluit ik uiteindelijk te vragen en ik b...