Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Is er plaats?

Het politieke jaar is alweer een tijdje ten einde. Lokaal in de gemeenteraad heeft iedereen zijn visie op het afgelopen en het komende jaar gegeven en ook in Den Haag gaan ze nu eindelijk op vakantie. Een mooi moment om te reflecteren op het afgelopen jaar. Sinds een aantal jaar volg ik de politiek graag op Twitter en ben ik vaak te vinden in Den Haag, maar ook de lokale politiek wordt steeds interessanter. Met de decentralisaties hebben de gemeenteraden er best veel verantwoordelijkheid bij gekregen. Zo zijn ze nu verantwoordelijk voor de participatiewet en natuurlijk ook voor de vertrouwde stoeptegels. Maar ook voor jeugdzorg en voor camperplaatsen. Die dingen staan soms zover van elkaar af dat ik het me zo nu en dan moeilijk voor kan stellen dat het allebei tijd verdient op dezelfde avond. Natuurlijk is dat wel zo. Gemeenteraadsleden zijn er onder anderen voor de noden van de bewoners van de gemeente. Er moet me toch even iets van het hart… Aan het einde van dit ja...
Recente posts

VAKANTIE! :)

Jippie! Het is (bijna) zomervakantie en Jos en ik hebben gekibbeld over onze reisbestemming. Er zijn zoveel leuke en mooie plekken om naartoe te gaan, dat wij maar moeilijk konden kiezen. Onze wensen lopen gelukkig niet zoveel uiteen. Wij worden er allebei niet heel erg gelukkig van om op een strandbedje in de zon te liggen, dus daarmee vielen de strandvakanties heel snel af. Alles ten zuiden van Frankrijk viel sowieso heel af omdat wij de zon wel gezellig vinden, maar er niet in gaan liggen. Gelukkig bleven er nog genoeg plekken over en zo vonden we uiteindelijk Belfast, Noord-Ierland. Dit lijkt ons met het huidige politieke klimaat in het Verenigd Koninkrijk en de Brexit superinteressant. En daarnaast vinden we dat Noord-Ierland ook een heel interessante geschiedenis heeft die de tegenstellingen tussen Protestanten en Katholieken soms op scherp zetten - bijvoorbeeld met de Oranjemars  - maar goed, dat lijkt ons dus reuze interessant. En zo begonnen wij aan een voorzichtige...

Het gaat om de reis, niet om de bestemming...

Reizen met een rolstoel kan een hele onderneming zijn. Radar maakte er op 13 februari een item over waar Wij Staan Op! aan mee mocht werken. Dat kun je hier herbekijken . 303 stations zijn niet bereikbaar voor mensen met een rolstoel. Dit betekent dat ik op 75% van de stations niet uit kan stappen met mijn elektrische rolstoel. Nu is stappen natuurlijk sowieso al lastig, maar je snapt wat ik bedoel. Dat het soms best een uitdaging kan zijn, toont wellicht het volgende verhaal dat ik iets korter dan een jaar geleden meemaakte, ergens in april. Voordeel was dus dat het redelijk lekker weer was. Voordat ik het verhaal deel wil ik ook nog een quote delen van Marcel Brans, een man uit Breda die zich daar ook ontzettend hard inzet voor toegankelijkheid. Wanneer je nieuwe paden berijdt kom je hindernissen tegen. Een feest van herkenning was het resultaat. Hier kunnen we mee aan de slag.  Hij heeft gelijk: het is beter dan het was, want ik kom op nieuwe paden. Maar met...

Aan het einde van de wereld rechts

- En dan ben je er, Terneuzen. Dat is de eeuwige lopende grap. Vorige week was ik er na het weekend net iets te lang blijven hangen en hoezeer ik dat ook zou willen, mijn agenda houdt daar geen rekening mee. Ik moest om 11:00 in Den Haag zijn. Met trillende vingers van angst opende ik de 9292 app om mijn reis te plannen. (Dat trillen kan overigens ook komen door het ontbreken van mijn fijne motoriek.) Mijn grootste angst werd werkelijkheid. Ik moest om 5:45 opstaan om de bus van 7:01 te kunnen halen. Eigenlijk had ik 7:07 van gemaakt en daardoor hadden we hem ook nog bijna gemist. Nu moet ik er misschien wel bij vertellen dat mijn bijnaam Doornroosje is, en dat ik van vroeg opstaan nooit heel erg blij word. "Het is toch niet normaal om zo vroeg op te moeten staan als je een afspraak in Den Haag hebt," klaagde ik tegen Jos. "Daarnaast moeten we ook nog twee bussen in en uit voordat we überhaupt een trein kunnen nemen. (Terneuzen schijnt wel een station te hebben, ma...

Verloren in de trein

Het was koud en het begon nog harder te waaien toen de trein kwam binnenrijden. Toch was ik blij, want het was zo'n intercity waar ik met de rolstoel ook in de coupé kan zitten. Dat betekent extra veel warmte. Ik ben de eerste die in de trein wordt gezet. Na mij komt er een hele stroom mensen binnen waar ik eigenlijk niet naar omkijk. Aan de andere kant van het gangpad gaat een man zitten. Hij val t me wel op omdat hij een hondje bij zich heeft, een kortharig, mooi, zwart hondje. Hij dirigeert zijn hondje om op de plek naast het raam te gaan zitten en gaat zelf op de stoel ernaast zitten. Inmiddels heb ik mijn boek ingeruild voor mijn trillende telefoon en beantwoord ik wat appjes. Dan kijk ik op en valt het me op dat de man die naast me zit, huilt. Hij ziet dat ik hem zie. Wij kijken elkaar aan en zeggen niets. Hij heeft rood doorlopen ogen. Ik zie dat een andere man die in de buurt zit, het ook is opgevallen. "Gaat het wel?" besluit ik uiteindelijk te vragen en ik b...

Een ongemakkelijk gesprek

Sinds een aantal weken doe ik aan iets wat 'revalideren' wordt genoemd. Het klinkt ongeveer hetzelfde als 'studeren' en je bent er ongeveer evenveel tijd aan kwijt. Dit betekent dat ik nu heel veel verschillende soorten 'therapie' heb. Het is de bedoeling dat ik over een tijdje een algeheel beter gevoel heb en vooral minder pijn. Met fysiotherapie heb ik een haat/liefdeverhouding. Direct erna overheerst vooral de haat (ik heb honger, spierpijn en ben moe), maar na een aantal uur ben ik altijd blij dat ik geweest ben (liefde), dus toch heel veel dank Patrick en Bart). We blijven even hangen bij het hongergevoel. Daar wilde ik vanaf en wel zo gauw mogelijk. Wat helpt daar beter tegen dan een broodje in de stad? Ik rijd Sissy-Boy binnen en 'val' meteen bijna voorover omdat de drempel iets dieper is dan ik van tevoren had ingeschat. Ik word aangekeken en het moet er vast enigszins grappig uitzien, dus begin ik vanzelf ook te lachen. Iedere keer ...

Goed voorbeeld

Het nieuwe revalidatiecentrum is van de buitenkant een van de lelijkste gebouwen die ik ken. Het gebouw heeft twee verdiepingen en is heel toegankelijk voor mensen met een beperking. Ik had om 10.45 een afspraak op de bovenste verdieping en zou moeten wachten in wachtkamer 10. Om half 11 stond ik daarom in de lift naar boven. De deuren gingen open en een gecomputeriseerde stem vertelde me dat ik op de tweede verdieping was. Ik ben natuurlijk niet blind of slechtziend, maar volgens mij hadden ze hier toch op kunnen bezuinigen. De lift heeft namelijk maar twee knoppen 'B' en '1'. Als je niet op de ene bent, ben je op de andere en omgekeerd. De wachtkamer bleek een wachtgang te zijn. Een hele smalle wachtgang. Waarbij je met z'n allen moet verhuizen naar het andere eind als er een andere rolstoel aankomt. Dat past niet naast elkaar. Er zit nog een andere vrouw, zij moet bij dezelfde arts zijn als ik. Dit geeft mij het bange gevoel dat het weleens een lange ...