Het was koud en het begon nog harder te waaien toen de trein kwam binnenrijden. Toch was ik blij, want het was zo'n intercity waar ik met de rolstoel ook in de coupé kan zitten. Dat betekent extra veel warmte. Ik ben de eerste die in de trein wordt gezet. Na mij komt er een hele stroom mensen binnen waar ik eigenlijk niet naar omkijk. Aan de andere kant van het gangpad gaat een man zitten. Hij val t me wel op omdat hij een hondje bij zich heeft, een kortharig, mooi, zwart hondje. Hij dirigeert zijn hondje om op de plek naast het raam te gaan zitten en gaat zelf op de stoel ernaast zitten. Inmiddels heb ik mijn boek ingeruild voor mijn trillende telefoon en beantwoord ik wat appjes. Dan kijk ik op en valt het me op dat de man die naast me zit, huilt. Hij ziet dat ik hem zie. Wij kijken elkaar aan en zeggen niets. Hij heeft rood doorlopen ogen. Ik zie dat een andere man die in de buurt zit, het ook is opgevallen. "Gaat het wel?" besluit ik uiteindelijk te vragen en ik b...
Tragikomisch blog over menselijke communicatie en reizen