Een ongemakkelijk gesprek

Sinds een aantal weken doe ik aan iets wat 'revalideren' wordt genoemd. Het klinkt ongeveer hetzelfde als 'studeren' en je bent er ongeveer evenveel tijd aan kwijt. Dit betekent dat ik nu heel veel verschillende soorten 'therapie' heb. Het is de bedoeling dat ik over een tijdje een algeheel beter gevoel heb en vooral minder pijn.

Met fysiotherapie heb ik een haat/liefdeverhouding. Direct erna overheerst vooral de haat (ik heb honger, spierpijn en ben moe), maar na een aantal uur ben ik altijd blij dat ik geweest ben (liefde), dus toch heel veel dank Patrick en Bart).

We blijven even hangen bij het hongergevoel. Daar wilde ik vanaf en wel zo gauw mogelijk. Wat helpt daar beter tegen dan een broodje in de stad?

Ik rijd Sissy-Boy binnen en 'val' meteen bijna voorover omdat de drempel iets dieper is dan ik van tevoren had ingeschat. Ik word aangekeken en het moet er vast enigszins grappig uitzien, dus begin ik vanzelf ook te lachen. Iedere keer dat ik binnenkom is de tafelopstelling compleet veranderd, maar ook nu is er prima een plekje te vinden met mijn rolstoel en wordt er heel vriendelijk een stoel weggehaald.

Een man maakt oogcontact, terwijl ik nog steeds een beetje moet grinniken om de drempel waar ik zojuist over 'struikelde'. Hij komt op me af en geeft me een hand. Ik vind hem een beetje irritant, maar geef hem uit beleefdheid toch maar een hand terug (hij heeft wel een mooi pak aan!).

"Hoi, ik ben Jules. Dit is wel een verrassing.", zegt hij met een zenuwachtige glimlach op zijn gezicht.

Ken ik deze man ergens van? Van verbazing en irritatie kan ik niks uitbrengen. "Hoi", zeg ik langzaam terug.

"Wat wil je drinken?"

"Koffie", zeg ik omdat ik dat toch al wilde bestellen. Hij bestelt een koffie voor mij.

(Hoe ben ik precies in deze B-film beland?)

"Je snapt natuurlijk wel dat ik heel andere verwachtingen had, maar dat maakt niet uit." zegt hij, vermoedelijk verwijzend naar mijn stoel.

Ik snap er helemaal niks van, mijn verwachting is namelijk het eten van een broodje, maar ben er nu wel zeker van dat het hier een misverstand betreft.

"Ik denk dat je het tegen de verkeerde persoon hebt," zeg ik, "want ik heb geen idee waar je het overhebt."

De zin is net mijn mond uit en hij kijkt naar de deur. Daar komt zijn 'blind date' binnen.

"Oh, sorry!" zegt hij en loopt snel naar de toekomstige liefde van zijn leven.

Na een tijdje lopen ze samen het café uit.

Het personeel komt naar me toegelopen.

"We dachten al dat er iets compleet misging, maar je hebt het heel chic opgelost"

Die man dacht dat ik z'n blind date was! Hier kan ik nog heel lang om lachen.